Arjen de Wit

Op 4 mei 1986 om 20.00 uur ging zijn telefoon.

“Ik wil dat de zondag nooit stopt”, zegt ze.

“Ik vind het gezellig met je!”, schreeuw ik. De muziek staat te hard, er zijn te veel gesprekken om ons heen. Ze knikt maar ik weet niet of ze het wel heeft verstaan.

We zijn nog even de kroeg ingegaan, ook al waren we allebei moe; het is toch Amsterdam en het is toch zaterdagavond. We worden geen saai stel dat altijd op de bank zit, hadden we afgesproken.

Als ik haar toelach kijkt ze weg.

Ze at de helft van de burger en twee derde van de friet, toen zat ze vol. “We hebben mazzel dat we hier vandaag zijn”, zei ze, “ze zijn op zondag gesloten.”

“Hoezo?”

“De eigenaars van Chick-fil-A zijn christenen. Een deel van de winst gaat naar de anti-homobeweging.” Ze slurpte een slok cola, nam een laatste hap van de burger en keek me aan. “Zullen we gaan?”

“Het is wel een beetje ongemakkelijk”, zei ze toen we hand in hand over straat liepen.

“Wat?”

“Dit.”

Ik haalde mijn schouders op, liet mijn hand over haar warme rug gaan en rook aan haar haren.

“Niet alles hoeft kapot te gaan”, zegt ze, “het verandert alleen altijd”.

Ze krijgt kippenvel als ik in haar oor blaas.

Een poging om te troosten, te praten. Dat er zo veel mensen zijn die twijfelen, die onzeker zijn over hun leven. Dat ze niet moet denken dat zij er het slechtste aan toe is van iedereen.

Ze draait haar hoofd weg, wil me niet meer aanraken. Heb ik iets verkeerds gezegd? Natuurlijk heb ik iets verkeerds gezegd. “Ik ben geen aansteller.”

De volgende dag praat ze weer – een beetje.

Of ze nog boos is.
“Ik ben nooit boos.”

Of ze teleurgesteld is.
Stilte.
“Ja.”

Ik vraag me af: zijn er op dit moment meer mensen binnen of buiten?

We bedreven de liefde terwijl we elkaar aan bleven kijken en daarna kwam de traan, de traan die meer zei dan woorden zouden kunnen. Je wilde nog iets zeggen omdat je nu eenmaal niet tegen stiltes kunt en je zei dat je niet wist wat je moest zeggen. Ieder woord was er een te veel. We vielen in slaap met mijn lijf om de jouwe.