Arjen de Wit

Verhalen

Categorie: Poëzie

Volgende station

En weer zo’n bijna verlaten station. Een vrouw schreeuwt huilend dat ze per ongeluk een kaartje voor morgen heeft gekocht; de conducteur strijkt met de hand over het hart. Als iedereen is ingestapt wacht de trein nog vijf minuten voor een rookpauze en mijn buurman haast zich naar buiten.

Charleston, een lome rivier aan haar voeten genesteld, hangt in de mist.

Het leven is zoek, de peuken zijn op
We slepen ons voort naar een volgende stop

 

Advertenties

Onbewaakt

Zo gelukkig dat het pijn doet.

Dat je het niet kunt geloven.

Dat het tegen je schedel drukt.

Hoger kan niet.

wbtegenlicht_zw

En soms

gedichtjes