Arjen de Wit

Ze droeg All Stars, zoals we allemaal All Stars droegen.

Ik loop door Bakkum naar het huis van mijn ouders. Even weg van Amsterdam met zijn kroegen en intriges. Hier is de lucht fris, een beetje zilt, en ruist de wind door de naaldbomen.

Dat heb ik gemist.

Het geluid van de wind die ruist door de naaldbomen.

Uiteindelijk lijken we allemaal op elkaar, hier in Amsterdam. Ben je wel eens iemand tegengekomen die zichzelf een hipster noemt? Dat zeg je alleen over anderen. We denken allemaal dat we uniek zijn maar iedereen stemt links, draagt een geruite bloes en doet iets tofs met filmpjes of foto’s of tekst.

Kiezen voor de kudde, noemen de sociologen dat: je hebt oneindige mogelijkheden in waar je werkt en wat je koopt, niet gebonden aan de normen van een zuil of familie, maar toch kiest iedereen hetzelfde.

Haal me hier weg, alsjeblieft.

Liefde op een eiland met naaldbomen. Zij maakt de foto, ik kijk naar het groen en het blauw en besef niet dat ik dolgelukkig ben.

De moesson is losgeslagen boven de stad. Meedogenloos slaat het water op de daken, de stoep, de parasols. Auto’s maken banen in de oceanen op straat en goten worden rivieren die gorgelend uitmonden in slurpende putten.

“Ik moet maar eens gaan”, zegt ze.

Heb lief. Er zijn zoveel nieuwe gedachten te delen, zoveel grapjes onverteld. Al die nekken nog te kussen, zoveel binnenkanten van dijen waar je met je vingers langs kunt gaan, zo zacht dat er kippenvel verschijnt.

“Faithfulness is to the emotional life what consistency is to the life of the intellect”, zegt Lord Henry tegen Dorian Gray, “simply a confession of failures”.

Het was wennen voor opa, zo alleen in huis, want anders deed oma altijd alles. Jesse en ik kwamen wel eens voetbal bij hem kijken. Dan was hij voor Vitesse, maar waarom dat wist hij niet zo goed. “Halve goal”, zei hij bij iedere hoekschop, “halve goal”. Dan lachten we.

We dronken thee en opa legde wat pinda’s op schoteltjes, waar we lekker op zaten te knabbelen.

Soms moest de tv even uit omdat hij te moe werd.

Toen tante onverwachts langskwam was de intieme jongenssfeer meteen verdwenen. Pinda’s horen toch niet bij thee, vond ze, en betrapt keken we terug. Tante hield helemaal niet van voetbal.

“Wil jij met mij geloven in de liefde?”

Ze zet de stereo aan, loopt naar me toe en slaat haar armen om me heen, haar hoofd tegen mijn schouders. Zwart mascara raakt wit linnen. Terwijl pianomuziek ons wereldje vult, huilt ze op mijn bloes vlekken die voor altijd grijs zullen blijven.

Je jurk rook naar modder en vrouw.