Arjen de Wit

Verhalen

Categorie: Proza

9:47

Met wat extra tandpasta poets ik de schaamte weg van tien bier, twee whisky en een broodje falafel. Bij de bovenburen krijst een peuter.

Gisteren hadden we het ook over kinderen, hoe vaak je ze ruzie ziet maken met hun ouders of elkaar maar dat er toch een ongrijpbare magie aan zit. “Wij gaan het ook proberen”, zei Bas. Daarna stootte ik mijn glas om.

 

Het echte leven

Als ik de stekker in het stopcontact steek toont mijn wekker rode cijfers waarvan ik al bijna was vergeten hoe ze eruit zagen. Het is 00:00 uur.

 

Windows

Er wordt gewerkt aan onderdelen.

 

Samen (2)

“Zal ik jouw ziel onder mijn arm nemen?”

 

Portishead

Dit nummer duurt precies een sigaret.

 

De grens

We lopen tussen Montenegro en Albanië, hoewel het op 2000 meter moeilijk is om belang te hechten aan de fictie van landsgrenzen. De uitzichten zijn weidser dan in de Alpen, de herfstkleuren zijn feller dan die van Maine. Als de zon schijnt geven de bomen licht.

 

montenegro.jpg

Zwervers (2)

We vermijden de tol en rijden door plaatsen met namen zonder klinkers. In Hrv wordt aan de weg gewerkt.

 

Geluk (2)

“Misschien”, zegt ze, “is dit wel het maximaal haalbare.”

 

Zwervers

We blijven voor altijd in dit park, met een gitaar en een boek, of tenminste zo lang we daar zin in hebben. Langzaam veranderen de wolken van vorm.

 

Kopenhagen

Ze kijkt me aan. “Ik zou helemaal gek worden van al die degelijkheid.”