Weg

door arjendewit

Een vel papier ligt wit voor me op tafel. Ik pak een pen en teken kleine kubusjes. Dat doe ik altijd als ik me verveel: eerst een vierkantje, dan de diepte. Meestal doorzichtige kubussen, soms dichte blokken. Na een rij kubussen schrijf ik bovenaan het blad: ‘Ik wil weg.’ Met kleine letters, te klein voor het grote vel.

Ik heb wel eens gelezen dat Adolf Hitler zijn handtekening steeds kleiner ging zetten naarmate de oorlog vorderde en voor hem slechter begon te verlopen.

Het staat er wel: ‘Ik wil weg.’ Drie woorden, acht letters, een punt. Het is iets dat ik me maanden geleden heb voorgenomen: een jaar stoppen met die onzinnige studie en dan weg, zo lang ik maar wil en waarheen ik maar wil. Alleen op de wereld.

Maar toen kwam zij.

 

Advertenties